İdris'le Dursun, kahvede ayri masalarda hafif sıkkın oturuyorlarmış.
İdris sesleniyor:
-"Bana "ayran" desena..."
-"Ayran!"
-"Uyy, ben da senun karuna hayran!"
Fena halde bozulan Dursun, biraz sonra Idris'e sesleniyor:
-"Bana "gazoz" desena..."
-"Gazoz...
-"Uyy, ben da senun karini öptum..."
İdris, dudak büküyor:
-"Bu söyledigunun kafiyesi yoktur..."
Dursun sözü bagliyor:
-"Kafiyesi yoktur ama asli vardur!.."
